Olmayana Hasret

19 Mayıs 2021

 



balıkçı olmaya hasretim
ellerimden aldılar denizlerimi
mavisi sonradan bir göğe zincirlendik
neyi tutsak hiçlik
kılçığı takılır ruhuna
sonunda her sevdiğinin.

kaldırım olmaya hasretim
ten rengine boyadılar taşlarımı
susuz ve topraksız orta yerinden
ince bir yürek filizlendirdim
ayaklarında ezilir ezilir de her gidenin
yeniden dirilir.

sen olmaya hasretim
uykusuz dudaklarınla okumaya şiirleri
gün batımlarına izmarit bulaştıran ellerin
nefret diye yutturmaya çalıştığın sevgin
gözlerinden kendime bakmayı özledim
son akşamında gidişinin.

bu şehir olmaya hasretim
üzerime yığılan akşamın soğuk bedenine
kafasına göre doğan güneşime
yollarımda dolaşan dalgın bir kadın sesine
en büyük günahım olan limanlarıma rağmen
isteyip de bir türlü bırakamayanlarıma hasretim.

çünkü ben
insan bedeninde müebbet yemiş bir esirim
üç beş harfli bir isimle seslenilir
ceplerimdeki renksiz bakırların şıngırtısı
kadardır bu dünyada sesim.
havanın herkesin olduğunu hatırlatmayın,
onu da satarlar
diyen öğretmenim,
ağzımızdan mı kaçırdık yanlışlıkla
neden bu kadar bedeli var her nefesin

Aysu Altaş