Met

26 Nisan 2021

 



Aklıma bir çentik kazınıyor:
Yıllardan beri dirimlediğim o iskeletlerin nesnelliğimden
her uzaklaştığımda kuşların ayaklarına
doladığı hırçın kahramanlık kıvılcımları gibi
tutuşarak tahammülkar kanatlarını
gövdemde yuvalaması.

Çatılar, o çirkin kızıllıklara uzuyor
im gücümde esrikleşerek.
Bildiğim en köpüklü suyunu sıkıyorum denizin,
en uçurtucu şemsiyesi bu rüzgarın.
Durallığımla devinen cereyan, kapılarımı örtüyor bir kemik daha girmesin diye içeri.

Öyle ağırlaştık ki diyor kanatlar:
"Bir kemiğe daha yer yok uçuracak!"


Kaan Gören