Korkma

20 Nisan 2021


uzanıyor ademin eli, elinde bir elma ile.
ısır diyor, korkma.
çıkarıyor Cabanel boyasını, kalemini;
bize resmesiyor tablosunu.
aynen kovulan meleğe yaptığı gibi,
bizim de gözlerimizi kırmızıya boyuyor.
bir ses geliyor ta öteden,
Nietzsche bağırıyor.
varmış bir anlam varmış,
bak diyor
bak
gözlerinin içine bak, derinliklerine.
bir kalabalık yaklaşıyor, toz duman içerisinde.
yanaşıyorlar yanımıza, secdeye yatıyorlar.
adları şemsi imiş herhalde.
güneş diye çağrınıyorlar, can güneş.
parlarken bedenlerimiz zulmette
yara bere içinde,
merhemliyoruz bedenlerimizi
vartanın mis kokulu çamuruyla.
buluşuyor bedenlerimiz,
hiç ayrılmak istemezcesine.
hiç mi
hiç.

Metehan Öztürk