Ceviz Kelebeği: Balık Kuyruğu

5 Nisan 2021

sustum;
bir olduğumuzda beni terk eden
tarafları,
gidersin sandığımda
bağırmaları
dikenimi kopardığında
savunmasızlığı

duyuramamı;
içtekini
gidecek olanı
saklanmaya çalışanı
paylaşmaya kıyılamayanı
dinlemeni istemediğim boşluklarımı
uykuma fısıldadım

sen burada değilken,
istesen de göremezsin diye
sen bilmeden bende çözülsün diye
durultmak istedim denizimi
usul usul
hala dalga olduğumu unutarak

döndüğünde;
kırıldığım
kök saldığım
aşındığım yerleri;
bağlarsın
boyarsın,
yıkarsın belki

yitirmekten korktuğum için üstüme yamadıklarım,
hiç sahip olmadığım doğum lekem
denizin ortasında,
bende eksilttiğim ne varsa
sende çoğalsın diye
nefesi belki de bir martının ağzında son bulacak olan
balığın kuyruğuna doluyorum

suyun mavisine kehanetimi emanet ettim
dönmeni bekliyorum

Fotoğraf & Şiir: Rana Mengü