Bir Yeri Ev Yapabilmek

24 Nisan 2021

Küçülüp büzüleceğimi, ufalanıp kaybolacağımı hissettiğim her an büyütüyorsun beni. Camın önünde en çok güneş alan saksı gibiyim. İzliyorsun ve bu insanların belki de yapmakta en çok zorlandığı şey. Sakince, görmeye çalışarak ve anlamlandırarak. Kokun, bahçede düştükten sonra can acısıyla sarınılan anne gibi; dindiriyor ve geçiriyor her şeyi. Kalbe ev hissi getirdin, bir ev yarattın içimde. Temiz, bana ait ve huzurlu bir ev. Kaygıların, korkuların, hayal kırıklıklarının, kötülüğün olmadığı; kimsenin akşam yemeğine dahi geç kalmadığı bir ev.

Sana baktığımda sapasağlam duran bir çocuk görüyorum. Güçlü bir çocuk; oyunu sevmekten vazgeçmemiş ama büyümeyi de becerebilmiş. Tam hissetmediğin neresi varsa orda da olmalıyım diyorum kendime. Düzeltmek için değil; yarım olanı da kabul edebilmek için, olduğu gibi büyüsün diye izin verebilmek için. Zaten kabulle başlamadık mı biz her şeye? ”Bu çerçeveler sapasağlam, fotoğrafları güzel ama şu çerçeveler kırılmış, fotoğrafların rengi solmuş.” diyebilmekten geçmedik mi? Bir insanı yarımlarıyla kabul etmek kalp adına ne yüce bir şeymiş, sende anlıyorum. Anlıyorum çünkü bana bunu göstererek öğrettin. İçinde sen olan hiçbir evin duvarları yok bende. Sende saydam ve berrağım. Taşınmayalım bu evden. Ne kırık bir kalple toplanan eşyalara şahit olan bir ev, ne de o eve gardiyanlık eden duvarlarımız olsun. Böyle kal, yarımların ve tamlarınla; sadece sevgi varken içinde.

Yalnızlığımdan korkmuyorum seninle. Yalnız olabilmekten, yalnız uyuyabilmekten korkmuyorum. Bu bir kalpte tamlıkla bağdaşıyor bende. Tam olmasaydın, eksik olmaktan korkardım. Nerde olursan ol, kalpte tamsın. Nereye gidersem ordasın, n’aparsam ordasın. Kızdığımda da ordasın mutlu olduğumda da. Ruhum, ruhunla bağdaşıyor. Koparma, orada yaşasın. Güçlensin, ikisi adına da her şeyi affedebilsin, sana da bana da çare bulabilsin.

İnsan yorulduğunda en çok eve dönmek ister. Sende kilitleri açıyorum, ceketimi çıkarıyorum, elimi yüzümü yıkıyorum, dinleniyorum. Sana her sarıldığımda gövdende hissettiğim o şey için; ben tam da yorulmuş ve bir evin yolunu bulamıyorken karşıma çıktığın ve bana bir ev yarattığın için sonsuz teşekkürüm ve bir ev dolusu sevgim var sana. Gel, ceketini çıkar ve yaslan arkana.

Hazal Kebabci