Kendimle Konuştuğum Telefonu Tuşladığımda

27 Mart 2021



kendimle konuştuğum telefonu tuşladığımda
iyi bir kadın olduğuma ikna ediyordum sizi
kendi ağırlığında bir dille konuşuyordum
aklın engebesi coğrafi bir düzleme çelme taktığında
susmak zorunda oluşumdan susuyordum
bir elimin her daim cebimde oluşu
hasreti soğutma çabamdandı
kazasını kılardım yanılmışlıklarımın
dinsizi duaya inandırır gibi inandırırdım sizi
saçlarımdaki katrelerin gözyaşı olmadığına
vazgeçmekten korkuşum vazgeçmek zorunda kalışımdandı
-kalakalışımdandı-
yoksun bir çağda gözyaşının neyle silineceğini
bilmedikleri için suçlamıştım bakir düşüncelerimi
müsaadenizle öldürmüştüm sirius’u
deniz kadar nemli iman tahtalarınızda
müsaadenizle toplamıştım eteklerimi
bağdaşını kurmak için yalnızlığın
şarkısını tüttüren ocağı söndürdüğümde
iyi bir kadın olduğuma ikna ediyordum sizi
ellerim soysuz bir kavuşmayı avuçladığında
sabaha dek süren abdestler alırdım
iç pencerenin sürgüsünü açmak
çok düşünülen bir şiiri yazmamakla eşti
yitmekten korkuşum yitmek zorunda kalışımdandı
-kalakalışımdandı-
kaçık yerlerimi en baştan nasıl dikeceğimi
bilmediği için suçlamıştım kendimi
müsaadenizle kurutmuştum iliklerimi
elinizin tersini koyduğunuz alnımın ateşinde
müsaadenizle bitirmiştim aynayla kör sohbetimi
aşinası olabilmek için başka yüzlerin
sancıyan kasıklarıma ellerinizi koyduğunuzda
iyi bir kadın olduğuma ikna ediyordum sizi
satıyordum yakışıksız tüm fotoğraflarımı
bana çarpıp beni kıracağınızı anlar anlamaz
sofra bezleri sererdim yerlere
dağılmaktan korkum dağılmak zorunda kalışımdandı
-kalakalışımdandı-
üç ayaklı masayı nasıl dengede tutacağımı
bilmediği için suçlamıştım ellerimi
müsaadenizle yaşamış ve ölmüştüm
müsaadenizle döndürmüştüm devranı
bulanmasına rağmen içimin
müsaadenizle!


Hazal Kebabci