Elleri Üşüyen Ruhlar

24 Mart 2021


soğuğa esir vilayetlerde sıkışmış özleyen ruhlar
üşümüş de birbirlerini bulamamış eller biriktirmişler
şimdi ben,
birkaç seni seviyorum'dan ibaret her kulağa
ve layıkıyla öpülmüş her dudağa ant içiyorum
isyanlara karışan bütün aşk manifestoları adına
gözyaşlarıyla mühürlüyorum sevgileri

geriye hiçbir şeyim kalmayıncaya kadar
sıyrılıyorum benliğimden,
insanlıktan sıyrılıyorum,
susuşlardan ve bıkkınlıklardan
uzaklara dalıp yakınları unutan bakışlardan sıyrılıyorum
bizden geçmiş her duyguyu alıp bir yol çiziyorum
rotası olmayan bu yolun dönüşleri hep sanadır
ve ben,
yedi kıtadan yedi güneşi toplayıp koyuyorum önüne

bizi doğuran onlardı
bizi doğuran o güneşler, doğdukları anda batmaya mahkum edilmişti oysa
bile bile verilmişti sözler,
bile bile tutulamamıştı
ve biz,
küçücük bir yıldız kaymasına tamah edenler
güneşlere ölümler sığdırmıştık.

bize kalan gece yarısı yakamozlarında arıyoruz şimdi evin yolunu
her köşe başı bir umuttur bize
sola sapışlar ve sağa dönüşler...
batan güneşlerin sönen yazgılarına yasımız var
elleri üşüyen her ruha borçluyuz bunu
elleri kavuşmayı bekler,
bekler
bekler
bekler
elleri kaybolur.


Şiir&Çizim: Zeynep Hopa