Ceviz Kelebeği: Bahar Dalı

29 Mart 2021



insan bedeni ömür boyu yolculuk yapıp
ordan oraya savrulurken
ben
kendimden öteye gidemiyorum
ter içinde
hep aynı kabusa dönüyor gözlerim

bu sefer ölüm üzerine değil
yaşam için çırpınanlar
hiçbir yere sığmayan boşluk ve ben
küçüklük bahçemde koşuşturup duruyoruz

biraz lavanta toplayıp taç yapma hevesi içinde
avuç içimizi kızartıp pes ediyoruz
yaşamasına izin vermediğin şeyi sevemezsin diyorlar

lavantayı toprağından ayırırken
neyini saklamak istiyorum
kokusu kök saldığı yere ait
bilmiyor muyum
unutmuş gibi yap!

gözü dolu pişman olana kızılmazmış
vicdanımı masumiyetimin arkasına saklıyorum

komşu sokaklarda kendime bilmediğim
bir yön arıyorum

hep aynı çocuk ayağını taşa takan
hep aynı balkon aşağıya bağıran
aynı saklambaç
hep aynı ebe

bildiğim halde yine azar işitiyorum
sobelendim diye;
aynı kayba
aynı göz yaşına
bir türlü kabuk bağlatamadığım
hep aynı yaraya

farklı bağışlar bulmaya çalışırken
sadece
içimde gittiğim kadar yol alabiliyorum

lavantaları sana topladım
sapından, ters tavana bağlarsan
hiç ayrılmamış gibi toprağından
aynı kalır renkleri
hep aynı
kokusuz

bir bahar dalı yapsana beni
yürümeği öğrendiğim her adım için
bir çiçek dolarsın gövdeme
kendimde kök salacağım


Şiir&Fotoğraf: Rana Mengü