Ceviz Kelebeği: Yas

22 Şubat 2021

 

bir mektuba sığdırdım,
gözümü ilk sana açışımı

giriş kapısının soluna yapışıp saatlerce ağladım
bir “hoş geldin” aradım sesinden

misafirliğe gitmişsindir,
beklerim.

durdukça kas katı kesildim eşikte,
ayaklarıma kilolarca acı bağlandı,
kıpırdayamadım.

annem sonra, annesinin evinde
beni tuttu kolumdan
birlikte salona bıraktık isyanımızı.

yatağına geçtik sonra,
belki bozsak, içeriden bağırır,
sinirli sinirli düzeltmeye gelirsin diye,
gelmedin.

3 gün 3 gece açık kalsın !
dinlemediler.
ışıkta uyuyamaz o dedim,
duymadılar.

görmediler beni,
o mavi bakan gözlerin gibi kimse görmedi bir daha beni,
silikleştim bir yasın içinde.

bir bir ayıklandı anıların ama ben
en sevdiğin elbiseni bırakmadım.
sonra bir kez kokladım,
bitmesin, sönmesin diye hemen bir beze sarıp sakladım.

hava soğuk, nefessiz.
nefesi ölçmek için gereken sıcak,
açıklıktan yayılıyorsa,
kabuk bağlayan kan; gereksiz

elin, ellerim arasında donduğunda anladım;
et’in yaması, çatlaktan sızanı kesmeye yetmiyor

tutmadan tutundum sana,
dün de bugün de, daima.

bir mektuba sığdırmak istedim ölümü
topraksız gömmek;
seni / acısını / bizi / isyanı

yan komşunun bahçesine ekili olduğumu unutmuşum.

Şiir&Fotoğraf: Rana Mengü