Kaldırımlar Ve Üşütmeyen Düşünce Kıyıları

21 Aralık 2020


Düşünmek yasaktı sabahları
ve muhakkak akşamları.
Bir ırmaktan bir ırmağa uzanan her söz,
kurak bir rüzgâra çarpardı.
Bizim sesimizi meydanlarda kestiler,
tel örgüyle çevrelediler sol yanımızı.
-Bu sokakta kimse kimseyi sevemez!-
Biliyorsunuz sevmek de bir nevi direniştir diyor bazıları.
Korkusunu kırık bardaktan su içer gibi içenler,
susayınca başkaldıran bizler,
bu ülkenin bozkırına nice fidanlar verdik.
Ellerimizle dize dize dağları biz ektik.
Gür ormanların altında şakıyan gençlik biziz,
dünyayı her gün yeniden döndüren,
-Ah bizim şu yaşama hevesimiz!
Yılmayan gümüşten yürekleriyle kadınlarımız,
analarımız ve çocuklarımız
ve dahası kendini bilen her insanımız.
Sevgiyle çoğalacak bir yanımız şüphesiz!
Perdelerimizi delerek içeri giren şu ıslığa eşlik ediyor yedi nesil.
Biz yorulmadık,
Biz unutmadık.
Biz yıkılmadık.
Ayağa kalkıyoruz nicedir, ilk günkü gibi!
Aklı başında bir ıslık bu,
yaz güneşi gibi içimiz kıpır kıpır
Başlıyor bizim şarkımız:

"Bu yollar bizim,
Bu dağlar bizim.
Gitmiyoruz hiçbir yere!"

Nazlı Başaran

KAFKAOKUR Dergisi, Ocak 2020.  Çizim: Pelin Aysan