çizim: zeynep dağgüden

Okyanusun göğe asıldığı iklim bu,
Göğün yerle bir edildiği çağ…
Öptüğümüz cesetlerin sayısınca ölüyüz,
-hiç öpmeyen hiç yaşamamış sayılırdı!-
Yaşayanlar kim?

Renklerin yankısında ışıldıyor sesler,
Su ve toprak yakınlaşmasında, öz
Vücut kuşanıyor yokluk.

İlk kez kanın sıcağını yaşıyor, 
En keskin yerinden kırılan bıçak;
Kolay değil ete dokunur gibi
Okyanusun ortasında pencere açmak

Yeryüzünde değiliz artık ve yeraltında 
İki yer arası, çamuru dökülen bir alemdir bu.

Ve insan modern, 
Yılan antik bir sürüngendir artık.
Biz bıçağın kanayan yeri
Eskimize kavuşarak terk ediyoruz yenimizi

Okyanusun göğe asıldığı iklim bu, 
Balıkların tepemizde güneşlendiği
Göğün yerle hiç edildiği çağ…

Bahri Butimar

KAFKAOKUR Dergisi, Nisan 2018

Yorum Gönder

Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.

2010 · KAFKAOKUR