çizim: yeliz akın
Yeni bir günün ilk saatleri. Günün ne getireceğini bilmeden başlıyor zaman koşmaya. Ezberler, alışkanlıklar ardı sıra. İlk iş, gökyüzüne bakmak lazım aslında. Belki güneş aydınlatır içini, belki bir fikir düşürür aklına. Sis olur belki, yüzüne vurur. Kararlar aldırtır karanlığında. Kendi zihnin diken olur bazen sana, duvar olur, kalbin gömülür zihninin içine.

Kendi gökyüzü olmalı insanın zihninde. Bazen pırıl pırıl güneşli, bazen sisli, bazen hep gece. Kimsenin lekelemesine izin vermediğin, her ayrıntısını sevdiğin bir gökyüzü. Hep beklenenin aksini yaşadığın bir gökyüzü. Çalıntı fikirlerden, çalıntı duygulardan uzak. Her zerresi sana ait. Hiçbir şey kendi zihninden daha fazla sarsamaz seni. Kendi gökyüzüne sahip çıkmalı, kendi rüzgârına, kendi yağmuruna...

Kendi bahçesi olmalı insanın zihninde. Dallarındaki dikenlerin farkına varıp, barışıp, çiçekler açtırmalı. Çiçekler iyi gelmiyorsa kalsın dikenler. İnadına ruhuna dolansın. Ne iyi geliyorsa öyle olsun. Kendi dalına düşman olamaz ki insan. Dikenlerinden çıkar belki hayatın sihri. “İyi ki”lerin olur kusurların belki yolun sonunda. Kendi toprağına salarsın köklerini, kendi ormanın olur. Kendi bahçesine sahip çıkmalı insan, toprağına, gülüne, dikenine. Öyle bir yarat ki zihnindeki seni, bulutların, dağların, dalların şahidi olsun tüm savunduklarının. Şahidi olsun düşündüğünün, var olduğunun, nefes aldığının. Gerektiğinde tek başına bir ordu olduğunun. Başkalarına anlattıkların ve onların dinlemedikleri birikiyor ya içinde, sana kalıyor ya anlattıkların, sana kalıyor ya boğazındaki düğümler... Elleme, bozma kalsınlar. Biriktirdiklerin yeniden inşa ediyor seni.

Ruhu yormayan güzelliklere aç insan. Uğraşmadan gelen, didinmeden, savaşmadan, kazımadan tırnaklarıyla, kendiliğinden gelen ve yerini alan güzelliklere. Gelse, konsa mı zihnimizdeki kırlara güzellikler, kendiliğinden, uğraşmadan, çabalamadan. Girse mi gökyüzümüze koşulsuz sevenlerin nefesleri? Gelip yerleşseler mi bahçemize, karşılıksız verenler sevgilerini. Ne dersin? Bu sefer de çok mu kolay olur mutluluğa ulaşmak?

Son söz, kabul ettim mutluluğun hiçbir şey beklememek olduğunu ve hayatın planlarla arasının bozuk olduğunu. Zihnim ve kalbim satılık değil, kimseninkini de satın alamayacağımı biliyorum. Olanı ve geleni kabul ediyorum.

Deniz Barut 

KAFKAOKUR Dergisi, Nisan 2019
· KAFKAOKUR